این ذخیره عظیم یخ روزی می‌تواند برای تولید پایدار اکسیژن مورد نیاز ساکنان ایستگاه‌های تحقیقاتی روی ماه استفاده شود. این درحالی است که تا همین یکی دو سال گذشته، ماه به‌عنوان یکی از خشک‌ترین اجران منظومه شمسی شناخته می‌شد!

رادار چاندرایان-1 که مینی.اس.ای.آر نام دارد، امواج رادیویی با قطبش چپ ارسال می‌کنند تا ناهمواری سطح تنها قمر زمین را اندازه‌گیری کنند. سطوح هموار، این امواج را با قطبش معکوس (راست) و سطوم ناهموار، امواج را با همان قطبش اولیه (چپ) بازتاب می‌کنند.

یخ نیز که نسبت به امواج رادیویی شفاف است، امواجی با قطبش چپ بازتاب می‌کنند. حسگرهای مینی.اس.ای.آر با اندازه‌گیری نسبت قطبش راست و چپ در امواج رسیده (این مقدار را نسبت قطبیدگی مدور، سی.پی.آر)، می‌توانند تصویری دقیق از سطح ماه ترسیم کنند. مناطق با نسبت بالای سی.پی.آر می‌تواند نشانه‌ای از حضور یخ باشد.

در تصاویر چاندارایان از گودال‌های برخوردی قطب شمال ماه مشخص شد مقدار سی.پی.آر در نواحی داخلی آنها بسیار بالا است، درحالی‌که سی.پی.آر در لبه گودال‌ها بسیار پایین است. این اختلاف نشان می‌دهد عامل این اختلاف نه ناهمواری سطح، که مواد موجود درون حفره‌ها است. برای ایجاد چنین نسبت بالایی، یخ باید خلوص بالایی داشته باشد و حداقل چند متری هم ضخامت داشته باشد.