پروژه طراحی و ساخت یك آسمانخراش یك كیلومتری در كشور كویت توسط مهندسان انگلیسی در حال بررسی است. این سازه عظیم تقریباً دو برابر بلندترین آسمانخراش كنونی دنیاست كه در كشور تایوان قرار دارد. این برج كویتی می تواند حداقل ۷ هزار نفر را در خود جای دهد و براساس پیش بینی های انجام گرفته هزینه ساخت آن در حدود ۹۰ میلیون دلار خواهد بود. علاوه بر این باید به این نكته نیز اشاره كرد كه عملیات ساخت آن ۲۵ سال به طور می انجامد. چنین آسمانخراش بلندی، معماران و سازندگان را با موانعی روبرو می سازد كه در برخی موارد دانش كنونی بشر قادر به پاسخگویی كامل به آنها نیست.
در مجموع باید به این نكته توجه داشت كه به راستی ساخت چنین سازه هایی عقلانی و اصلاً براساس دانش امروزی بشر شدنی است
آیا این ساخت و سازها ناشی از غلبه حس برتری جویی آدمی بر عقل است و یا خودخواهی سیاسی است در تاریخ معماری جهان همواره تمایل به رسیدن به ارتفاع بالا و ساخت بناهای بلند مورد توجه معماران بوده است، به طوری كه مثلاً برای ساخت اهرام مصر باستان و یا كلیسای جامع اروپا و بناهای بی شمار دیگر در سال های آغازین رشد هنر معماری، هزاران كارگر رنج و مشقت های فراوان متحمل شدند و حتی جان خود را در این راه از دست دادند.
تا اواخر قرن نوزدهم دانش بشر به رشد و پیشرفت مناسب برای رسیدن به سازه هایی با ارتفاع بالا كه تفاوت آشكاری با ساخته های دنیای باستان داشت نرسیده بود ولی از آن پس بود كه تكنولوژی، محدودیت های دانش آن زمان معماری را از نو تعریف كرد. به طوری كه اوایل قرن بیستم امكان زندگی و یا كار در برج های بلند برای انسان ها ایجاد شد. مهمترین مانع در ساخت برج ها كشش رو به پائین جاذبه زمین است. تصور كنید كه فردی را روی شانه هایتان حمل می كنید، اگر او به اندازه كافی سبك باشد، می توانید به راحتی وزن او را تحمل كنید ولی اگر قرار باشد شخص دیگری نیز روی شانه های فرد بالایی قرار گیرد، یعنی بخواهید برج خود را بلندتر بسازید، وزن آن احتمالاً برای تحمل شما خیلی زیاد خواهد شد.
از زمانی كه اولین آسانسور مخصوص جابه جایی افراد در سال ۱۸۵۷ در فروشگاه بزرگ «هاگوت» نیویورك كار گذاشته شد تا به امروز، مكان های مخصوص به كارگیری این وسیله، یكی از قسمت های اصلی طراحی برج ها به شمار می رود و در اغلب آنها آسانسورها هسته اصلی و اساسی ساختمان را تشكیل می دهند.
برهمین اساس، تصمیم گیری درست و كارشناسانه و رسیدن به تناسب در زمینه تعداد طبقات و تعداد آسانسورها یكی از بخش های مهم در طراحی برج ها محسوب می شود. از دیگر موارد مهم در طراحی ساختمان های سر به فلك كشیده می توان به امنیت ساختمان اشاره كرد. به كارگیری مواد مقاوم در برابر آتش و همچنین تجهیز قسمت های داخلی به آتش خاموش كن های هوشمند از مواردی است كه طراحان توجه ویژه ای به آن دارند. آسمانخراش ها علاوه بر نیروی جاذبه عمومی زمین، باید قادر به مقابله با نیروی افقی باد نیز باشد.
جالب است بدانید كه قسمت های بالایی بیشتر آسمانخراش ها می تواند بدون آسیب دیدن ساختار به راحتی چندین متر در هر مسیری حركت كند. مهمترین مشكل در این حركات افقی چگونگی تأثیر آن بر افراد داخل ساختمان و بخصوص طبقات بالایی است زیرا در این صورت حتماً متوجه خواهند شد یكی از راه های كاهش این تكان ها، ساخت یك یا چند ستون بتونی و یا فولادهای مستحكم در قسمت مركزی برج یعنی درست در اطراف محل قرارگیری آسانسورهاست. این عمل، برج ها را در برابر زلزله نیز مقاوم تر می سازد. در برخی از ساختمان ها از دمپرهای پیشرفته ای استفاده می شود كه از سیستم های هیدرولیكی در آنها بهره برده می شود. یك سیستم كامپیوتری، حالات مختلف باد را در هر لحظه ثبت می كند و برطبق آن وزن قسمت های نوك ساختمان را تنظیم می كند. همچنین در برخی ساختمان ها از سیستم های مشابه دیگر كه بر پایه حركت پاندول های بسیار بزرگ طراحی شده اند استفاده می شود. برنامه ساخت یك برج یك كیلومتری در كویت و یا هر سازه غیرمتعارف دیگری مانند برج ۸۰۰ متری شهر دوبی، حتی برای بسیاری از كارشناسان فن معماری شك و شبهه های فراوانی به همراه دارد ولی باید گفت در صورت عملی شدن آن و موفقیت پروژه تحولی در ساخت و ساز آسمانخراش ها و سیستم های مربوط به آنها ایجاد خواهد شد و این دستاورد جدید به كمك انسان ها، كمپانی ها و دولت هایی خواهد آمد كه به سرعت، در پی فتح آسمان ها و رسیدن به برتری ظاهری در صنعت مدرن معماری امروز هستند.